Er zijn organisaties die geen BHV hebben. Of ze hebben het op papier wel geregeld, maar in de praktijk niet. Ik weet niet wat erger is… Ik vertel je graag over mijn bezoek aan een openbaar toegankelijke culturele instelling op een zaterdagochtend, een paar weken geleden. Ik ondervond waarom het niet (goed georganiseerd) hebben van de bedrijfshulpverlening echt heel vervelend is.

BHV of 112?

Op zaterdag hebben we als gezin een (semi) vast rondje. Kaas halen bij de kaasboer. Kleine boodschappen doen op de markt. En naar deze openbaar toegankelijke culturele instelling. Terwijl we daar rondlopen, hoor ik twee medewerkers in lichte paniek tegen elkaar zeggen dat een collega gehaald moest worden die fysiotherapeut is want die wist vast wel iets van EHBO. Als vanzelf fronste mijn wenkbrauw en werd mijn aandacht getrokken. Mijn man zei dat “het niet zo lekker klonk in die zaal“. Op dat moment besloot ik maar even te kijken of ik kon helpen.

Terwijl ik de ruimte wilde binnengaan, kwam een medewerker met een telefoon in haar hand naar buiten. Ik vroeg of ik kon helpen maar ze zegt geen tijd te hebben, ze moest nú 112 bellen. Ik zei dat als ze nú hulp wilde hebben, ze eerst de BHV moest bellen. En dat het niet zo goed ging met het slachtoffer zag ik ook direct. Het gekerm tot uitschieters had tot geschreeuw, maakte duidelijk dat het slachtoffer enorm veel pijn had. Ik stelde me voor aan de persoon die het betrof en vertelde haar dat ik zou helpen. Op dat moment was ik nog in de veronderstelling dat de BHV snel ter plaatse zou zijn.

(G)een BHV’er

Hoe langer het duurde, hoe meer mij duidelijk werd dat de aanwezige medewerkers niet wisten wie de BHV’er(s) waren en óf dat er een BHV’er aanwezig was. Kortom…in de circa 45 minuten dat ik bij het slachtoffer was, was er niemand die zich voorgesteld had als BHV’er en heb ik ook niemand gezien die als zodanig herkenbaar was. Wel was er een behulpzame medewerker die, na het nodige zoekwerk, een incomplete EHBO kist gevonden had. Het benodigde isolatiedeken dat ik nodig had omdat de dame in kwestie op een koude grond lag, ontbrak echter.

Omdat geen van de aanwezige medewerkers de operationele leiding nam, stuur ik verschillende aanwezigen (geen idee of het collega’s of andere bezoekers waren) aan. Bel 112. Haal de fietsen voor de ingang weg. Zorg dat ambulance wordt opgevangen. Maak ruimte vrij. Op de vraag of iemand wist of de brancard naar de 1e etage kon via de gewone lift of dat daar de goederenlift voor gebruikt moest worden, moesten zij mij het antwoord schuldig blijven. Het duurde even maar toen de professionele hulpverleners te plaatse waren, kwam het uiteindelijk goed en is het slachtoffer naar het ziekenhuis vervoerd.

Niet denken, maar doen!

Het slachtoffer heeft nam een paar dagen later contact met mij. Dat ik gewoon een bezoeker was, verbaasde haar. Zij was in de veronderstelling dat ik een collega was en vroeg zich daardoor hardop af waar de rest dan was en hoe het had gemoeten als ik er niet geweest was die dag. Tja….hopelijk dat er dan iemand anders was geweest die had geholpen. Uiteraard heb ik aangegeven dat ze deze gebeurtenis als een signaal moeten zien. Er was blijkbaar al vaak over BHV gesproken, maar er ook echt iets mee doen is van een hele andere orde. Met alleen praten over BHV los je helaas geen incidenten op.

Gelukkig betrof het dit keer geen levensbedreigende situatie en maakt het slachtoffer het inmiddels weer goed. Ik hoop dat deze ervaring een wijze les is voor organisaties waar ze wel nadenken over BHV, maar er verder weinig mee doen.

Loop je zelf tegen onhandige situaties aan die je wil oplossen? Neem contact met mij op en ik help je graag!


 

zorg dat de bhv oke is voldoende bhv is een goed idee geen bhv slecht idee bhv voor hulpverlenen