Bestaat een onsje BHV denk je? Nee? Stel je dan onderstaand gesprek eens voor:

verkoper: “Goedemorgen mevrouw”

klant: “Goedemorgen meneer”

verkoper: “Waar kan u mee van dienst zijn vandaag?”

klant:  “Ik zag dat jullie vandaag de oude collectie brandblussers in de reclame hebben, die zonder slang. Ik wil er drie hebben. Die van mij zijn bijna op.”

verkoper: “Dat kan mevrouw, geen probleem! Het zijn de laatste. Ze zien er nog prima uit, vind u niet? En die slang zit ook alleen maar in de weg. Had u nog iets anders gewenst?”

klant: “Ja zeker, graag een onsje BHV, een halve les bedrijfshulpverlening en een plakje advies. Maar wel lekker dun gesneden hoor!”

verkoper: “Uitstekende keuze mevrouw, ik maak het voor u in orde. Zal ik het inpakken en in een tasje doen voor u?”

Natuurlijk zal een (potentiële) opdrachtgever of klant niet op deze manier vragen om de BHV te regelen of te organiseren. Toch merk ik dat bedrijven dat op een andere manier wél doen. Bijvoorbeeld door mij te vragen aan welke minimale wettelijke eisen voor BHV waar ze als bedrijf moeten voldoen. De achterliggende reden is vaak dat de directie of management geen geld beschikbaar heeft of wil hebben. Mensen die mij deze vraag stellen, stel ik een wedervraag: waarom willen ze voldoen aan die minimale eisen? Is alleen geld een reden? Of vindt het management BHV maar onzin, geldverspilling en zonde van de tijd?

Het antwoord op de vraag: ‘zodanig’

Het antwoord op de vraag aan welke minimale wettelijke eisen voor BHV een bedrijf moet voldoen is ‘de BHV moet geregeld zijn’. Nergens in de (arbo)wet staat op welke wijze je dat moet doen. Dat kán ook niet aangezien iedere organisatie te maken heeft met andere factoren (risico’s). Wel dat je er voor moet zorgen dat

“de bedrijfshulpverleners beschikken over een zodanige opleiding en uitrusting, zijn zodanig in aantal en zodanig georganiseerd dat zij de in het tweede lid genoemde taken naar behoren kunnen vervullen”.
(bron: Arbowet, artikel 15, lid 3).

Een winkelwarenhuis zoals Ikea dat 7 dagen in de week open is, heeft logischerwijs heel andere risico’s dan een kinderdagverblijf. Een ziekenhuis is weer heel anders dan een petrochemisch plant in de Botlek. En een klein architectenbureau met vier parttime medewerkers is niet te vergelijken met een fabriek waar matrassen gemaakt worden. Dus HOE je de BHV organiseert, hangt af van de risico’s waar je als bedrijf mee te maken hebt maar ook hoe je er mee om wilt gaan.

Wettelijk versus wenselijk

De (arbo)wet laat werkgevers in de meeste gevallen erg vrij in hoe zij de interne noodorganisatie inrichten. Daarnaast is een belangrijke aanvullende vraag of het slechts voldoen aan de wet, ook wenselijk is. Neem bijvoorbeeld brandslanghaspels. In principe zouden deze afdoende moeten zijn in een pand (= wettelijk minimale eis). Maar een brand blussen in een serverruimte met water geeft de garantie dat je daarna niets meer aan je servers en computer apparatuur hebt. Is dat wat je wilt?

Ondernemen is risico’s nemen

Een ongeval of calamiteit is niet te voorkomen. Alleen de kans er op kun je beperken. Want je kunt veiligheid niet op een dusdanige manier regelen dat je kunt zeggen dat er nooit iets zal gebeuren. Hoeveel blusinstallaties, opleidingen en geld je er ook besteedt. Dan komt het weer neer op de vraag ‘wat is (voor de organisatie/management/directie) een aanvaardbaar risico?‘. En hoeveel geld is de veiligheid van jezelf, jouw collega’s en medewerkers waard? Menig ondernemer zegt dat ondernemen risico’s nemen is. Maar kun je je dat wel permitteren?