Of je houdt ervan of je haat het: romantische films. In Nederland kun je zelfs via een aparte streamingdienst van Withlove een abonnement afsluiten. In het ruime assortiment van honderden zoetsappige films heeft zo’n 99% dezelfde opbouw. De vaste ingrediënten en opbouw van zo’n film zijn vaak als volgt. Zij heeft een topbaan in een grote stad waar ze 70+ uur per week werkt en heeft daardoor geen sociaal leven. Door een bepaalde gebeurtenis moet ze terug naar het kleine dorpje waar ze is opgegroeid. Daar komt ze een oude jeugdliefde tegen. De vonk springt opnieuw over. Tot ongeveer de 60e minuut gaat ’t goed. Dan doet zich een probleem voor. Maar na een verhelderend gesprek waar ze elkaar nog even diep in de ogen kijken, geven ze elkaar in het laatste shot een kus van 3 tot 5 seconden. De camera zoomt uit en dan volgt THE END. Wist je dat menig BHV-cursus vaak eenzelfde opbouw heeft?
Vaak zitten de films vol met clichés. Want de actrices hebben maximaal maat 36. De heren hebben een gespierde blokjesbuik. Als je dit vergelijkt met de wereld van opleidingen om bedrijfshulpverlener te worden, is de voorspelbaarheid echt niet minder. De opbouw van elke cursus is tot op bijna de minuut na hetzelfde, want dat staat nu eenmaal in het lesplan. ’s Ochtends EHBO want dan zijn de mensen nog lekker fris. ’s Middags brand, want dan kunnen ze even naar buiten. Tussendoor een koffiepauze. Als lunch een broodje kroket (daar worden opleiders vaak nog op afgerekend ook op het evaluatieformulier, zo is mij meerdere keren verteld). En als het even kan, minimaal een half uur eerder naar huis zodat de cursisten voor de files uit te rijden.
Ik vind het niet heel spannend klinken. Laatst sprak ik een BHV’er die zo’n BHV-cursus écht HEERLIJK vond. Hij wist daardoor wat stond te gebeuren en dat vond hij heel prettig. Tijdens de jaarlijkse herhaling van 3,5 uur, kon hij er zijn horloge op gelijk zetten dat er eerst even twee uur theorie door heen gewerkt werd (‘lekker met een koffietje erbij, sheets en filmpjes kijken‘). Na een kwartiertje pauze dat altijd uitloopt tot 25 minuten, het laatste uurtje nog even een deksel op een pan leggen en 2 minuten op een reanimatiepop drukken. Omdat het inmiddels 11.55 uur was, was er geen tijd meer om iets anders te doen en mochten ze dus naar huis met een BHV-certificaat. Tot volgend jaar!
Zelf ben ik geen BHV-instructeur, maar ik organiseer voor opdrachtgevers die met realistische scenario’s willen oefenen, wel BHV-praktijktrainingen. Dit is de praktische variant van de reguliere BHV-cursus. Hiervoor huur ik een BHV-instructeur en een oefenslachtoffer in. Van tevoren vraag ik welke scenario’s of competenties men wil trainen. Juist door het geleerde uit de instructieopleidingen in hun eigen werkomgeving te oefenen, krijgen ze vertrouwen om daadwerkelijk te gaan handelen als dat nodig is. Het zijn vaak ook meer vermoeiende trainingen, want afhankelijk van de mensen en hun wensen, kan het tempo hoog liggen.
Mocht iemand even niet meer weten wat te doen, dan lassen we een time-out in. We bespreken de situaties en de eventuele mogelijkheden. Oké, kunnen we verder? Prima, en we gaan door. Dit vraagt ook wat van de instructeur die ik meevraag. Die moet goed kunnen anticiperen en improviseren. Na afloop zijn mensen altijd moe, maar voldaan. Juist omdat ze in een veilige situatie kunnen oefenen.
Volg jij al jaar in, jaar uit je herhalingsopleidingen maar ben je toe aan meer praktijk, neem dan contact met mij op door een mail te sturen naar info@mariekabaars.nl of door een afspraak te plannen via de contactpagina op mijn website.
Heb jij de voorkeur voor een dergelijke voorspelbaarheid tijdens BHV-opleidingen of kan het voor jou niet verrassend genoeg zijn?
