“HELP! Help me dan toch, ik zit hier boven“, schreeuwde zij zo hard als ze kon. Hij hoorde haar en wist dat hij haar kon redden. “Ik kom er aan, ik ben er bijna!“, riep hij. Zijn hartslag sloeg in zijn keel. De adrenaline spoot door zijn aderen. Het zweet parelde op zijn voorhoofd. Hij wist dat hij de enige was die haar nu nog konden redden. Hij zag de deur, die hij ferm intrapte. De vlammen kwamen hem tegemoet maar hij wist hoe hij zijn knappe gezicht moest beschermen tegen de hitte. Hij was niet voor niets de BHV’er van de afdeling. Hij zag haar zitten, daar onder de tafel, greep haar bij haar arm en trok haar mee naar de gang. Hoffelijk tilde hij haar van de trap naar beneden. Gelukkig. Ze was veilig.”
Was je weggezwijmeld bij de bovenstaande alinea? Of vroeg je je af uit welke actiefilm, zweterige vrouwenroman of scene uit een soap dit kwam? Of gaf de zin ‘hij was niet voor niets de BHV’er van de afdeling’ het weg? Toch merk ik dat sommige BHV’ers zichzelf als een echte held zien. Koelbloedige filmhelden zoals Angus MacGyver, James Bond en Indiana Jones kunnen elke situatie aan, hoe extreem ook. Maar is dat voor jou als de BHV’er ook het geval? Ben jij dusdanig goed getraind dat jij jouw collega’s blindelings kunt vertrouwen en zij jou? Ben jij écht voorbereid op de taken die je voor, tijdens en na een calamiteit moet uitvoeren?
De taken van de BHV’er zijn duidelijk beschreven in artikel 15 van de Arbowet. Als BHV’er verleen je eerste hulp bij ongevallen en beperk en bestrijd je brand en de gevolgen van ongevallen. Ook weet je hoe je in een noodsituatie moet alarmeren en kun je alle werknemers en andere personen in het bedrijf of inrichting evacueren. Je bent als BHV’er geen Arnold Schwarzenegger, Jason Statham of Bruce Willis. Jij kunt met één handbrandblusmiddel in circa 20 tot 25 seconden een beginnende brand proberen te blussen. Wanneer de vlammen na deze bluspoging niet gedoofd zijn, valt dit niet meer onder een beginnende brand. Het enige wat je daarna kunt doen, is de deur van de ruimte dicht doen, de aanwezige mensen ontruimen en de hulpdiensten bellen. Want de boodschap ‘waar rook is, is geen BHV’er’ is heel duidelijk. Toch vinden de meeste cursisten (en brandinstructeurs) het oefenen om branden te blussen met verschillende blusmiddelen doorgaans het leukste onderdeel van de BHV-opleiding. Hoe groter, hoe beter en hoe meer rook, hoe gaver. Maar dit is niet het belangrijkste doel van de BHV.
De meest voorkomende taak voor een BHV’er is het ontruimen van een gebouw. Dáár heb je als BHV’er een belangrijke taak te verrichten. Het IFV (Instituut Fysieke Veiligheid) heeft onderzocht dat mensen het gevaar van brand totaal onderschatten. Daardoor wachten ze te lang met vluchten, met alle vervelende gevolgen van dien. Een ander resultaat uit dit onderzoek is dat mensen het ontruimingsalarm lang niet altijd zien als duidelijke aanwijzing voor brand. Daar zijn de loze alarmmeldingen ‘schuldig’ aan. Zolang de aanwezigen geen rook ruiken of vlammen zien, zien zij vaak geen noodzaak om te vluchten naar een veilige locatie. Maar wanneer de BHV de aanwezige personen goed naar de verzamelplaats weet te leiden, kan de calamiteit, net als op het witte doek, worden afgesloten met een ‘happy end’.
