Het management of de directie is verantwoordelijk voor de BHV. Zij zijn immers degene die de grootste belangen hebben bij veilige gebouwen, werkprocedures en een adequaat voorbereide bedrijfshulpverleningsorganisatie. Veiligheid is een basisvoorwaarde om het bedrijf draaiende te houden. Zij zouden zich dus het meest druk moeten maken om de interne veiligheid. De praktijk laat zien dat ze dit afschuiven c.q. delegeren naar iemand op operationeel niveau. Aan iemand die zeker het belang van veiligheid in ziet. Maar deze persoon is vaak niet de persoon die echt iets te zeggen heeft over hoe dingen gaan in de organisatie. Daarover beslist immers het management.
Bedrijfshulpverlening wordt vaak gezien als ‘actiepuntje’. Doorgaans wordt dit op het to-d0 lijstje van facilitaire zaken gezet. Zo, volgend punt van de agenda. En door! Makkelijk toch? Zo verdwijnt veiligheid bij veel bedrijven van de agenda en dus van de radar.
Het gaat erom dat veiligheid en dus ook BHV op het bordje komt van degene die er daadwerkelijk op het hoogste niveau invloed op kan uitoefenen. Het spreekt voor zich dat deze persoon taken delegeert. Maar het is juist aan deze persoon de taak om het onderwerp wel continu op de agenda te houden. Het belang er van te verdedigen. En mensen aan te spreken op gemaakte afspraken. Wat dat betreft verdient veiligheid dezelfde toewijding en aandacht als een opdracht voor een klant. Een veilige werkomgeving brengt dan wel geen geld binnen, maar voorkomt wel dat het er aan de andere kant weer uit kan vliegen. Ik weet ‘, Veiligheid kost geld maar verkleint het risico op hoge kosten, om over immateriële schade nog maar te zwijgen.
Wat dat betreft zou de afdeling finance of financiële zaken geen onlogische keus zijn om verantwoordelijk voor de BHV te maken. Die is er immers om de (financiële) continuïteit van het bedrijf te bewaken. In grotere organisatie kan misschien een veiligheidsmanager aangesteld worden die zowel kijkt naar bedrijfsveiligheid als –continuïteit. In kleinere bedrijven zou de directeur/eigenaar deze taak veel meer naar zichzelf moeten toetrekken. Juist het mkb heeft lang niet altijd voldoende vlees op de botten om een calamiteit te overleven. Als na een brand het pand een tijd gesloten moet worden, kan dat einde oefening betekenen.
Kortom: maak iemand verantwoordelijkheid voor de BHV die echt het verschil kan maken. En dat is op het hoogste niveau van elke organisatie. Veiligheid verdient continu aandacht van directie en management. Het is prachtig dat er betrokken medewerkers klaar staan om hen taken uit handen te nemen, maar de leidinggevenden zijn en blijven eindverantwoordelijk!
Lees verder
