Elke dag raken medewerkers betrokken bij een bedrijfsongeval. Voor de slachtoffers natuurlijk enorm vervelend. Maar voor de bedrijven waar ze plaatsvinden ook. De kosten die gemoeid gaan met arbeidsongevallen zijn gigantisch. De bedrijfshulpverlening is er om de tijd na het plaatsvinden van het ongeval tot aan het moment van arriveren van de hulpdiensten te overbruggen. Maar zou de BHV niet meer kunnen doen aan preventie?
Volgens het CBS liepen alleen al in 2012 zo’n 478.000 werknemers lichamelijk letsel of geestelijke schade op. In 2015 waren er 130 grote branden waarbij de geraamde schade één miljoen euro of meer bedroeg, aldus Het Nederlands Instituut Van Register Experts (NIVRE) . Dat brengt niet alleen de veiligheid van de mensen in het gedrang, maar ook de continuïteit van de bedrijven. Een veilige werkplek kent dan ook, zeker op de langere termijn, alleen maar voordelen.
Tijdens de basiscursus tot BHV’er leer je een beginnende brand te blussen, een gebouw te ontruimen en eerste hulp te bieden. Maar niet hoe je arbeidsongevallen kunt voorkomen. Zou het niet wenselijk zijn hier tijdens de herhalingscursus meer aandacht aan te besteden? Door samen te kijken naar de gevaren waar medewerkers mee te maken hebben en hoe zij het risico kunnen verkleinen? Weet men wat een risico-inventarisatie en -evaluatie is en wat hier in staat? Op welke manier zijn de preventiemedewerker en het management bij de BHV betrokken? Tenslotte heeft iedereen er baat bij om onveilige situaties te voorkomen.
Vraag een willekeurige medewerker of en wat er onveilig is binnen de organisatie, en je hebt voor je het weet een hele waslijst. Het is die tegel die al maandenlang los ligt. Het zijn de snoeren die over de grond liggen terwijl er dagelijks iemand over struikelt. Maar het melden alleen zorgt niet altijd voor een oplossing. De collega’s van facilitaire zaken die het te druk hebben. Of simpelweg omdat een melding in het FMIS-systeem zoals Topdesk op een verkeerde categorie of behandelaar staat. Voor je het weet is het een beeld dat in de cultuur is opgenomen: ‘zo is het nu eenmaal’ en ‘het is nog nooit fout gegaan’.
Accepteren we risico’s op arbeidsongevallen omdat we ze normaal zijn gaan vinden? Is het onderdeel van het werk geworden? Niet zeuren maar doorgaan? Je moet gewoon maar uit je doppen kijken? Dat komt neer op het accepteren van de gevolgen in plaats van het oplossen van de problemen. Dat kan niet de bedoeling zijn.
Veiligheid is niet afhankelijk van de BHV, integendeel. Veiligheid is ieders verantwoordelijkheid en het (proberen) te voorkomen van een bedrijfsongeluk ligt binnen ieders persoonlijke invloedssfeer. Dus waarom niet een veiligheidsdag organiseren voor het gehele bedrijf, in plaats van de verschillende blusmiddelen te herhalen voor een beperkte groep mensen? Of als invulling van de dag van de BHV ?
Door een ieder bewust te maken van de risico’s, vergroot je de veiligheid. Daarmee zouden we veiligheid tussen de oren én in de vingers kunnen krijgen. Het gaat er om dat je leert mensen positief te beïnvloeden zodat ze hun gedrag aanpassen. Want hun persoonlijke veiligheid en dat van hun collega’s ligt in hun eigen handen.
Voor de instructeur is hier een mooie rol weggelegd als gespreksleider of dagvoorzitter. Hij leidt de verschillende gesprekken en discussies over de preventie van arbeidsongevallen in goede banen, aangevuld met theoretische kennis en praktijkervaring. Idee?
